Գառը բակում մայում էր, կանաչ թարմ տերևը տրորում, վիզը
երկարացնում , պարանը ձգում;
Մա՜ ա՜ ա՜... Աղեկտուր էր գառան ձայնը;
Երեսուն տարի առաջ էր;Մայրս մեր գառը կապեց
խնձորենուց և ասաց, որ մինչև իր գալը խնամեմ; Գառը մայում էր,
տերևը տրորում;
Օրապահիկ հացս տվեցի, կերավ; ես սոված
մնացի; Իրիկվա հովի հետ մայրս եկավ; Եղածն իմացավ, գրկեց ու
ասաց. ,, Էդ խղճով էս աշխարհում ո՞նց ես ապրելու,,;
Խնձորենին երեսուն անգամ ծաղկել է, վարդաթերթերը ցրել,
բերք տվել, էլի կանգուն մնացել; Երեսուն անգամ երևի լացել է իմ
ու աշխարհի բախտի համար;
այդքան ու ավելի սիրտս է ցավել, զարմացել, որ անխիղճ մարդիկ դեռ շատ կան; Մանկությանս խնձորենուց` մետաքսե
թելով կապած` դեռ մի գառ է մայում...
1978թ.
No comments:
Post a Comment