***
Ձյունի անհամար փաթիլներ իջան...
Շղարշվեց սևը և չարն ու բարին,
Ճերմակ վերմակը փռվեց ձորերում,
Ժայռերի կրծքին ու բացատներում;
Ձյունն ի՞նչ իմանար, միամիտ է նա,
Չարը և բարին նա չի տարբերում,
Չարին է նաև բարություն անում,
Ծածկում քնքշանքով մինչև նոր գարուն...
***
No comments:
Post a Comment