ԽՌՆՎԵԼ ԵՆ...

ԽՌՆՎԵԼ ԵՆ...

Խռնվել են մտքերս բազում,

սանձակարոտ սուրում են, թռչում,

մեկ` միգոտ սարերը,

մեկ`ջահելության ամիները,

մեկ` ծովափնյա գողտրիկ անկյունը,

մեկ` անհատակ սիրո ծովակը,

մեկ` խունացած եռծալ նամակը,

մեկ`կենսախինդ պարահանդեսը,

մեկ` կորստյան լուռ ցավերը,

մեկ` հարազատ հուշ- երամը...

Բնության հրաշք աշխարհները,

ուր մեղմ բուրում են  ծաղիկները`

երփնազան, հեզանազ,մեղմանուշ...

Առվի ջուրն է հովը բերում,

բույրը` սար ու ձորի շնկշնկան;

Մեղմիկ սյուքը նազում է, վազում,

գրկում հունդերը, հպարտ մարդուն,

ու կորստյան ցավի մրմուռը

անթեղում կարեվեր սրտի ու

խամրող մտքի խորունկ ծալքերում...

                     5.06.2001թ.