ՈՐԲԱՑԱՎ

       ՈՐԲԱՑԱՎ

-Ինչ թանկ ու ջերմ ես, հող իմ հայրենի,

ինչ լուրթ-կապույտ ես, երկիր մայրենի,

ձեզ մոտ եմ սուրում`թևերս փռած,

հույզ ու ցավերից վաղուց ծերացած...

Լուռ ցավերը հոգումս ամբարել,

ձյուն-ճերմակով եմ վարսերս օծել,

իմ տարիները թևել են, սահել,

որբացավս է մոխրով պատվել...

.....................

Լույսի եղջյուրը ծովի ծթանքում,

գրկում է նորեն իր կույս-դիցուհուն,

սիգապանծ լեռան սևկիր կատարին

արծվի բույնն է փոթորկից ճոճվում...