***
Ծխախոտը ծաղկել է.դաշտը լցվել է վարդագույն
բույրով;կանայք շարքով տերև են քաղում, դարսում
գոգնոցում, տանում- բարձում սայլերին; սայլապա-
նը սուլում է մի հին, տխուր երգ; Սայլը ճռնչում է,
առաջ գնում;Չորանոցում ծխախոտ չկա, շարողնե-
րը թելերն են հաշվում.
-Հինգն էլ շարեմ, հիսունը կլինի; Քո՞նը;
-Երեքով պակաս;
-Սայլը եկավ;
Վազում են, իրար հրելով դուրս գնում;
սայլապանը կարգի է հրավիրում` ձեռք չտաք;
Սկսվում է շարը;Սուր ասեղին հատ-հատ շարում
ու անց են կացնում վուշե թելին, ձեռքով հեռացնում,
դարսում շարք-շարք, իրար վրա; Ծիածան է` միայն
կանաչ գույնի;
Օղակավարը օրվա վերջում հաշվում է շարերն ու
գովաբանում լավ շարողներին; Շարերը լուսնյակի
լույսով կապում են շրջանակներին, չորացնում, հա-
վանգ անում;
Ձմռանը թելից հանում, դարսում, ֆաբ-
րիկա ուղարկում;
Մի քիչ հանգիստ, կանաչ դաշտում նորից սածիլ,
սայլապանի մեղմ սուլոց, կանանց ուրախ երգ...
Քսան տարի անց այդ դաշտն եմ գնում,
ծխախոտ ու կանաչ երգ չկա;Բարձրացել են
երկհարկանի տներ, հուշերս էլ երկտակվում են...
1969թ.
No comments:
Post a Comment